روزگار غریبی شده...

آدما زیاد به فکر همدیگه نیستن.هر کسی به فکر سودو زیان زندگی خودش هست.هر کسی به فکر این هست که فقط گلیم خودش رو از آب بیرون بکشه.

اگر واقعا" همه آدمابه فکر دیگر همنوعان خودشون بودنددنیا چی مشد؟!...

میشد همون مدینه فاضله ای که اکثرمون تو کتابا خوندیم.

یه دنیا پر از آدمای خوب و قشنگ.اینکه میگم قشنگ :نه اینکه شکل ظاهرشون قشنگ باشه ,نه.آدمائی که درونشون پر از زیبائی هست.

دلائی که پر از مهربونی هست.دلائی بی کینه.دلائی که یه خورده ریا توشون پیدا نمیشه.وای که این دلا چه کمیابن.آخه همیشه جنسای مرغوب کمیابن...

متاسفانه امروزه دنیای ما شده دنیایی پر از زیبائیهای ظاهری...آدما ظاهرشون شیک و قشنگ شده اما دلاشون...

هر کسی فقط تو زندگی خودشو ,بچشو,همسرشو,مادرشو و...وخلاصه هر چیزی رو که مربوط به خودش میشه می بینه.حتی حاضر نیست به یه خونه اون ور تر فکر کنه .چه برسه به یه جامعه و آدماش.

خونه ها ظاهرشون زیبا شده,خونه هائی پر از لوازم لوکس و خوشگل.اما توشون پر از بی وفائی هست,دیگه توشون صفا دیده نمی شه.

وقتی که کوچیک بودیم خونمون کوچیک بود اما آدمائی که توش رفت و آمد داشتن دلای بزرگی داشتن.شاید تو خونه لوازم لوکس آنچنانی وجود نداشت اما چیزائی داشت که یه دنیا می ارزید.صفا داشت...مهربونی داشت...

آدما همه می خندیدن .بدون ریا.اما حالا خنده ها و گریه ها هم شدن پر از ریا.

هر جا به نفعشون باشه می خندن و هر جا به نفعشون باشه گریه می کنن.نفع...نفع...سود...سود...

پس انسانیت چی می شه؟!

این روزا همه آدما فراموش کار شدن .میگن روزگاره که آدمارو فراموش کار میکنه.یعنی واقعا این جوریه؟!

اونائی که فراموش می شن همیشه دیگران رو به یاد دارند.همیشه واسه دیگرون دعا می کنن و به هر نحوی که شده ازشون یه خبری می گیرن خلاصه به فکرشونن.اما اونا چی؟!...

امان از فراموشی...دریغ از یه ذره معرفت....به حق که روزگار غریبیه.

وبالاخره جونم واستون بگه که :

"فراموش شدگان هرگز فراموش کنندگان را فراموش نمی کنند"

تقدیم به همه با معرفتای دنیا-آرزومند آرزوهاتون:من

یا حق* 

نوشته شده توسط غزل در جمعه 17 فروردین1386 |